BU GECE YOKLUĞUNUN DÖKÜMÜNÜ YAPIYORUM

Bu gece yoklugunun dokumunu yapiyorum. Aylar once sensizlige yazdigim siiri
okudum, bir de dun gece yazdigimi... Hic fark yok... Neden azalmiyorsun
bende? Neden gidisin dun gibi? Neden sana yazdigim her yazi, hep ayni yerde
tikaniyor? Ben bugune kadar kimseyi yoklugunda bu kadar onemsemedim...
Kimseyi yoklugunda bu kadar ozlemedim... ve suna emin ol; hic kimse, yok'ken
bu kadar sevilmedi... Benim karsima "ask" diye bu sonucu cikaran, yarim
kalmis'liktan baska bir sey degil, bunun farkindayim....
Ama iyi ama kotu, bitmeli her hikaye! Sen bitmedin..... Bitmeyensin...
Ayriligin adini koyamadik sevgilim. Iste bu yuzden kopamadik birbirimizden
bir turlu...... Ben yarim kalan ve adi konmayan hic birseyi unutmam...
unutamam..... icimde sizisi kalir. Ya hersey yasanacagi yere kadar yasanip
sona ermeli ya da ayrilik sozkonusu oldugunda bir daha kimsenin citi
cikmamali! Biz bunu basaramadik, ayrilamadik! Sen yasanip da bitseydin eger
hatrima gelmezdin. Seni bu kadar yazilasi yapan, yarim kalmisligindir.....
O gecenin sabahinda, ayriligin aklina nerden geldigini biliyorum...
Anlamistin
benim soyut' a tutkun oldugumu... O yuzden gittin kim bilir... Sevilmek
icin, guzel hatirlanmak icin, kayiplara karismayi tercih ettin... hakliydin
belki de... Olagan hic birseyi sevemedim ben hayatim boyunca..... Herkesin,
her an yasadigi hic birseyi benimsemedim... Ben yasadigim hicbir aski
hayatin akisina birakmadim. Bunu
yapanlar her zaman kaybeder... Zaman denilen kavram dusmanidir askin... eger
ortada ask denen bir sey varsa, ne yapip edip zamani durdurmali. Biz bunu
basaramadik.... oysa bu o kadar zor bir sey degildi sevgili... Farkli bir
dokunus,
agizdan cikan ve bugune kadar kullanilmamis bir soz yeterdi zamani
durdurmaya.. <******> ... Ben, asktan soz acildiginda zamani durduramayan kimseyi
sevemedim... Ondandir belki de varliginda sevemedigim insanlari, yoklugunda
duslemek.... Belki de onandir, yanindaylen yureginin gurbetine dustugum bir
sevgiliyi, silasinda ozlemek.....
Yoklugun hic de adil degil... beni yok ediyor, seni var ediyor sevdigim.....
Evet seviyorum seni varligina ragmen! Uc mevsim degisti bu sehirde ama ben
varliginla-yoklugunun tezatini cozemedim... seni yasamak istemiyorum! ....
oyle bir sen yarattim ki sen yokken, yasanildigi an yitirir anlamini... sen
yokken yarattigim sen, yasakladi sana dokunmami... Sana dusman bir sen var
icimde.... seni senle savastiryorum, olan bana oluyor...
Tam olarak hatirlamiyorum ama uzun zaman once bir yerden duymustum bu sozu,
"HANI RUHLARIMIZ OPUSUR YA? BASKASINDAYKEN AGZIMIZ..." su an varliginla
yoklugunun tezatini bu sekilde tanimliyorum, seni senle savastirirken maglup
olan yuregime... Birkac ay gectikten sonra, daha anlasilir bir tanim
bulabilirim elbet ama simdi gercek olan bu; RUHLARIMIZ OPUSUYOR SEVGILIM...
Gidisin beni yaralamadi, aksine daha bir sevilir hale geldin... Varligindaki
seni, yoklugundaki sen kadar sevemezdim... "Keske sen yanimda oslaydin,
keske bir seyler yapip da seninle zamani durdursaydik" diye hayiflanmiyorum
artik..... Her ne kadar adi konmasa da bir kopusun, her ne kadar vazgecmeyi
beceremesek de, ayrilik ihtiyactandi bu hikayede.... Yazik! son sozu zaman
soyleyecek... Yazik! bu sefer hayatin acimasiz akisina biraktik aski... Ben
senden kalan ayriliga bile yas tutamiyorum adam gibi! Bunu engelleyen senin
varligin... ben bunca zaman yoklugundaki senle hayati paylassaydim ve boyle
bir senle ayriligi yasasaydim, hicbir siir kolay kolay hayata donduremezdi
beni... iste bu kadar guzeldir senin yoklugun... iste bu kadar ayrilgina
uzulmemi engelliyor varligin.....
VARLIGININ CANI CEHENNEME, YOKLUGUNU ALMA BARI.....

Yorum Yaz